Στη διαδρομή ο Τόμας της εξήγησε πως δουλειά τους ήταν να φυλάνε τις περιοχές τους προκειμένου να διασφαλίσουν την ομαλή ροή των πραγμάτων και να επαναφέρουν την τάξη αν αυτό ήταν απαραίτητο. Ένα από τα προβλήματα που μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ήταν οι προδότες ή οι ουδέτεροι που από φύσης τους μπορούσαν να περάσουν τα όρια και να προκαλέσουν προβλήματα ή να αποσκοπούν σε κάτι απώτερο.
Η Νεφέλη είχε ενθουσιαστεί και ταυτόχρονα αγχωθεί με την αποστολή της. Όμως όταν έφτασαν στον προορισμό τους όλοι την κοιτούσαν καχύποπτα και ψιθύριζαν πίσω από την πλάτη της, κάτι που έριξε το ηθικό της.
Ο Λούνι είχε επωμιστεί την ευθύνη να την προσέχει.
«Και τι γίνεται αν έχουν κάνει το ξόρκι;»
«Αν αναφέρεσαι στις αυταπάτες, μυαλό αδύναμο πρέπει να έχεις για να σου κάνουν αυτές τις πλάκες. Στον κόσμο μας εσύ δεν άνηκες για αυτό λεία εύκολη τους φάνηκες. Και όχι μόνο αυτό, πλέον δυνάμωσες, τέτοιες μπαγαποντιές θα τους είναι άχρηστες.»
«Αλλά θα μπορούσαν να ξεγελάσουν κάποιον πολίτη, έτσι;»
«Για αυτό είμαστε εμείς εδώ, για να αποτρέψουμε αυτό το κακό. Εκ πείρας ξέρουμε ποιους πρέπει να προσέχουμε. Θα τους μάθεις και εσύ, απλά πρέπει να έχεις προσοχή γιατί η Ναταλί θα φανεί στο τέλος πιο καλή.»
«Τί ακριβώς πρέπει να κάνω για να την κερδίσω;»
«Δεν υπάρχουν λόγια για να το πεις, στις πράξεις πρέπει να είσαι καλή, αλλά δεν έχεις χρόνο πολύ.»
«Εσύ πιστεύεις ότι μπορώ να τα καταφέρω;»
«Ο χρόνος είναι εναντίον σου και η έλλειψη πείρας μείον σου.»
«Όχι πως με πειράζει, αλλά δε σε κουράζει να μιλάς με ρίμες συνέχεια;»
«Να και κάτι που πρέπει να θυμάσαι, ο χρόνος και η εξάσκηση κάνουν τα πάντα εύκολα να ‘ναι.» το χαμόγελο της έσβησε όταν αναγνώρισε ένα από τα πρόσωπα στο πλήθος.
Ήταν ο άντρας που παρίστανε τον Τόμι. Φλέρταρε μαζί με μία ξανθιά στρουμπουλή κοπέλα ενώ κοιτούσε γύρω του καχύποπτα. Αναζήτησε τον Λούνι για να του ζητήσει οδηγίες αλλά ο άντρας είχε ήδη πάρει την κατεύθυνση του προς ένα πηγαδάκι από άντρες λίγα μόλις μέτρα μακριά. Η Νεφέλη αμφιταλαντεύτηκε για λίγο ανάμεσα στα δύο μέτωπα αλλά όταν είδε τον άντρα να φεύγει έσπευσε να τον ακολουθήσει κατεβαίνοντας από το άλογο της.
Ήταν αργός, έτσι δε δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να τον στριμώξει. Τον έπιασε από το σβέρκο και τον κόλλησε με δύναμη στον τοίχο. Τσάκωσε τον εαυτό της να απολαμβάνει μια τέτοια χειρονομία βίας. Όμως όταν τον γύρισε προς το μέρος της και ευχήθηκε να της δώσει μία πρόφαση να τον χτυπήσει, προβληματίστηκε με τον εαυτό της.
«Τί έγινε; Σου τελείωσαν τα κόλπα;» του είπε μέσα από τα δόντια της. «Τί κάνεις εσύ εδώ;»
«Μη μου πεις ότι περιμένεις να σου πω.» της είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο στα χείλη.
«Ωραία, τότε θα μαντέψω. Είσαι ο έμπιστος του Κόναρ και αυτός κάνει δουλειές για τον Φαίδο. Τί θα μπορούσε να θέλει ο άρχοντας σας από μια μικρή πόλη όπως αυτή; Ψάρευες την ξανθούλα, που σημαίνει ότι ψάχνεις κάτι. Ψάχνεις λοιπόν κάτι… ή κάποιον;» από την έκφραση στο πρόσωπο του κατάλαβε πως οι υποθέσει της ήταν ορθές.
«Λέγε ότι θες, από εμένα δε βγάζεις άχνα.» η άρνηση του επιδείνωνε το θυμό της και τότε συνέβη κάτι παράξενο.
Ένιωσε το περιβάλλον γύρω της να δονείτε και τα εσώψυχα της να παγώνουν. Έχασε για λίγο τη συγκέντρωση της και ο άντρας το εκμεταλλεύτηκε για να ξεφύγει. Η Νεφέλη σήκωσε ένα ξερό κούτσουρο από το χώμα και το πέταξε κατά μήκος του εδάφους. Αυτό μπερδεύτηκε στα πόδια του άντρα και τον έκανε να χάσει την ισορροπία του και να πέσει κάτω. Δεν τον άφησε να σηκωθεί, έσκυψε πάνω από το σώμα του και πίεσε με το γόνατο της τη σπλήνα του.
«Υποθέτω ότι αυτό σημαίνει πως δεν σκοπεύεις να συνεργαστείς.» του είπε προσπαθώντας να σκεφτεί τι έπρεπε να κάνει μετά. Δεν είχε ακούσει για την ύπαρξη κάποιου είδους φυλακής στα μέρη τους, έτσι αποφάσισε να τον παραδώσει στα μέλη του αρχηγείου που ήταν μαζί της. Τότε όμως είδε τα χέρια κάποιας γυναίκας να χαϊδεύουν το πρόσωπο του. Σήκωσε το βλέμμα της και είδε την Αντζέλικα να της χαμογελά χαιρέκακα.
«Σταμάτα… σταμάτα! Εντάξει, θα σου πω. Θέλει να σε σκοτώσουμε, ήθελα να μάθω που συχνάζεις… τι κάνεις.» η Νεφέλη δεν ήξερε τι ήταν αυτό που η Αντζέλικα έκανε στον άντρα και τον οδήγησε σε μια τόσο απρόσμενη εξομολόγηση. Αλλά ήθελε να σταματήσει και το έκανε. Την επόμενη κιόλας στιγμή είχε εξαφανιστεί. Το κορίτσι σήκωσε τον άντρα στα πόδια του και έκαναν μεταβολή. Αντίκρυ της τώρα στεκόταν ο Λούνι και ο Τόμας, και οι δύο την κοιτούσαν με ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Όμως η ίδια ένιωθε πολύ μπερδεμένη για να συμμεριστεί το συναίσθημα τους. Ωστόσο χαμογέλασε.
«Και τώρα τι κάνω;»
«Τώρα θα τον στείλουμε στα μπουντρούμια.» της εξήγησε ο Τόμας. «Θα έρθεις μαζί μας για να δεις τη διαδικασία. Όταν συνοδεύουμε έναν κρατούμενο, είναι καλύτερο να είμαστε τουλάχιστον δύο, αλλά αν αυτό δεν υφίσταται, μπορείς να τον πας και μόνη σου… Δεν ξέρω αν αυτό θα σου φτιάξει το κέφι, αλλά η Ναταλί δεν έχει συλλάβει κανέναν.» της είπε καθώς ο Λούνι έδενε τον άντρα με ένα σκοινί.
«Ήμουν απλά τυχερή.»
«Δε θα το έθετα έτσι. Γνωρίζεις πολλούς από τους προδότες που κυκλοφορούν, τους είδες όταν έζησες κάτω από τα τείχη του Φαιδού. Αυτό είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Σίγουρα ξέρει πώς να τους κάνεις να μιλήσουν… αν και γενικά δεν ενθαρρύνουμε τη βία.»
«Ναι, και τρέχεις αρκετά γρήγορα, σα σίφουνας.» συνέχισε ο Λούνι αστειευόμενος.
«Παραξενεύεσαι;» τον ρώτησε προσβεβλημένη από το ύφος του. Τόσο τα πειράγματα τους όσο και η επεξήγηση των διαδικαστικών τη βοήθησαν να ξεχάσει τους προβληματισμούς της πάνω σε αυτό που πραγματικά συνέβη κατά τη διάρκεια της σύλληψης.
Τα μπουντρούμια ήταν αρκετά μακριά και επέστρεψαν στον πύργο το βράδυ. Εκεί, όλοι έδειχναν ανήσυχοι από την πολύωρη απουσία τους και κανείς δεν περίμενε να ακούσει όσα ο Τόμας και ο Λούνι τους αφηγήθηκαν ενώ άφησαν τις πληροφορίες που απέσπασαν από τον κρατούμενο τους για το τέλος.
«Είναι κινούμενος στόχος, θα προκαλέσει προβλήματα αν περιφέρεται σαν μέλος του αρχηγείου έτσι απλά!» μίλησε πρώτη η Ναταλί.
«Ναταλί, η απόφαση για τη θέση δεν έχει παρθεί ακόμα και η Νεφέλη μας έχει αποδείξει ότι μπορεί να προσέχει τον εαυτό της.» μίλησε με ένταση η Μαργαρίτα. «Και δε θυμάμαι τον λόγο που εσύ είσαι παρούσα σε μία συνέλευση του αρχηγείου, από όσο ξέρω δεν είσαι μέλος της ακόμα.» το κορίτσι ενοχλήθηκε από τα λόγια της και έφυγε προσβεβλημένο κοπανώντας την πόρτα πίσω της. Ένα κομμάτι της Νεφέλη χαιρόταν για την αντιμετώπιση που είχε η Ναταλί, ένα άλλο όμως… τη συμπονούσε. Επεξεργάστηκε για λίγο αυτό της το συναίσθημα αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τον εαυτό της.
Η Νεφέλη σηκώθηκε και εκείνη για να φύγει αλλά τα γεμάτα απορία βλέμματα τον υπολοίπων την καθήλωσαν.
«Είπατε… ότι η συνέλευση είναι μόνο για μέλη.» τους είπε διστακτικά.
«Μικρή μου, εσύ θα έχεις πάντα μία θέση εδώ, ακόμα και αν δε γίνεις μία από εμάς. Άλλωστε μιλάμε για εσένα, πρέπει να ξέρεις τι λέμε.» της είπε η Σοφία τρυφερά.
«Δεν υπάρχει κάτι για να πούμε. Με θέλουν νεκρή, αυτό ήταν αναμενόμενο. Τέλος.» τους είπε ενώ κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Δεν ήξερε γιατί, αλλά αυτή η πληροφορία την άφηνε αδιάφορη. Ίσως το μυαλό της ήταν ακόμα μουδιασμένο από τα δρώμενα της ημέρας ή ίσως δεν το είχε συνειδητοποιήσει ακόμη.
Δεν είχε καταλάβει πως ο Φρέντερικ την ακολουθούσε, είχε τα χέρια του σταυρωμένα πίσω από το κεφάλι του και περπατούσε ανέμελα στο πλευρό της. Η κοπέλα έστρεψε την προσοχή της επάνω του καχύποπτα και περίμενε για κάποια του κίνηση, όμως εκείνος την κοίταξε αθώα και συνέχισε να περπατάει αμέριμνος.
«Δεν σκοπεύεις να μου πεις ότι φέρομαι απρόσεκτα; Ότι δεν πρέπει να τους υποτιμώ και ότι θα ήταν καλύτερο να κρατήσω χαμηλό προφίλ;»
«Όχι.» της είπε ανοίγοντας την πόρτα του δωματίου της για εκείνη. Μια έκπληξη την περίμενε πάνω στο κρεβάτι, ο Φρέντερικ είχε στρώσει εκεί τον εξοπλισμό του για τα συχράμ. Η Νεφέλη πήδησε πάνω του και τον κράτησε σφιχτά μέσα στην αγκαλιά της. «Σου είπα ότι θα το έκανα.» της είπε παραξενευμένος από την αντίδραση της.
«Ναι, αλλά δε μου είπες γιατί άλλαξες γνώμη.» ανασήκωσε τους ώμους του αβέβαιος για το αν ήθελε να απαντήσει.
«Σε βλέπω να κοιτάζεις το σώμα σου στον καθρέφτη κάθε πρωί απογοητευμένη… δε θέλω να το κάνεις αυτό.» της είπε ενώ επεξεργαζόταν τα εργαλεία του.
«Υποτίθεται ότι κοιμόσουν.» τον μάλωσε.
«Δεν πέφτουν όλοι σε λήθαργο όπως εσύ. Κοιμάμαι ελαφρά.» μουρμούρισε. Όμως ήταν πολύ χαρούμενη για να τον πάρει στα σοβαρά.
«Έχεις κάποιο βιβλίο για να μπορώ να διαλέξω σχήμα;» το αγόρι την κοίταξε παραξενευμένο.
«Όχι… απλά μου λες αυτό που θες και… το φτιάχνω.»
«Μα δεν ξέρω τι θέλω να κάνω.»
«Θα το έχεις για πολύ καιρό, καλύτερα να είσαι σίγουρη.»
«Εσένα τι θα σου άρεσε;»
«Δε θα το κάνω εγώ.» είπε ανασηκώνοντας τους ώμους του.
«Έλα τώρα!»
«Αυτό πρέπει να το σκεφτείς μόνη σου.»
«Το βρήκα! Θα κάνω ένα μπουμπούκι από τριαντάφυλλο με την αγκάθινη περικοκλάδα.» του είπε ενθουσιασμένη.
«Εντάξει.» μουρμούρισε αδιάφορα.
«Θα μπορούσες να δείξεις λίγο περισσότερο ενθουσιασμό.» του είπε ενοχλημένη από την αδιαφορία του. Ο Φρέντερικ γύρισε προς το μέρος της και έκανε μία αστεία γκριμάτσα προσποιούμενος ότι ήταν χαρούμενος. Η Νεφέλη ξέσπασε σε γέλια και ύστερα πήγε στο πλευρό του για να τον φιλήσει. Εκείνος δεν μπορούσε να καταλάβει την αντίδραση της αλλά ανταποκρίθηκε μετά χαράς.
«Πρέπει να βγάλεις την μπλούζα σου.» της είπε όταν εκείνη σταμάτησε. Η κοπέλα έγινε κόκκινη από ντροπή. Όταν του είχε ζητήσει να της κάνει το συχράμ δεν είχε σκεφτεί αυτήν τη λεπτομέρεια. Ωστόσο ακολούθησε την προτροπή του δειλά και ξάπλωσε στο κρεβάτι. «Αυτό θα σε πονέσει, αλλά πρέπει να μείνεις ακίνητη.» την προειδοποίησε.
Δεν ήξερε αν ήταν λιπόψυχη ή το τατουάζ την πόνεσε περισσότερο επειδή βρισκόταν πάνω στην ουλή της. Αλλά ενθουσιάστηκε με το αποτέλεσμα. Ένα τριαντάφυλλο ξεκινούσε από τον κόρφο της και κατέληγε να ακουμπά διακριτικά το στήθος της. Όμως δεν είχε την ευκαιρία να το παρατηρήσει όσο ήθελε γιατί ένιωθε αμήχανα να στέκεται ημίγυμνη μπροστά από έναν καθρέφτη όσο ο Φρέντερικ βρισκόταν στο δωμάτιο. Έτσι ντύθηκε στα γρήγορα και κάθισε στο κρεβάτι δίπλα του. Εκείνος μάζευε τα πράγματα του και όλα έδειχναν πως ήταν έτοιμος να φύγει.
«Έχεις… να πας κάπου;»
«Θέλω να δω αν η Ναταλί είναι εντάξει.» της είπε αδιάφορα.
Δεν ήθελε να τον αφήσει να φύγει, θύμωνε με τη συμπεριφορά του. Αλλά όπως και πριν, ένα μικρό κομμάτι της, ήθελε να ξέρει αν η Ναταλί ήταν καλά. Και όπως και την προηγούμενη φορά, δεν μπορούσε να καταλάβει τον εαυτό της. Ένιωθε πως ήταν χωρισμένη στα δύο, όμως το βίαιο κομμάτι της υπερίσχυε. Αυτό δεν της άρεσε, οπότε τον άφησε να φύγει χωρίς να πει τίποτα.
«Θα έρθεις αργότερα… να κοιμηθείς εδώ;» τον ρώτησε μουδιασμένη.
«Δεν έχω και που αλλού να πάω.» της είπε τσιμπώντας της το μάγουλο.
Ήθελε να ξεσπάσει και αυτό την προβλημάτισε. Περίμενε μέχρι το αγόρι να φύγει και ύστερα σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ανήσυχα. Από πού πήγαζε όλος αυτός ο θυμός; Αναρωτήθηκε.
Αποφάσισε να κάνει μια βόλτα, ήθελε να τη χτυπήσει για λίγο ο καθαρός αέρας. Είχε άραγε αρχίσει να διαλέγει πλευρά; Μα πως ήταν δυνατό να μετατρέπεται σε κάτι που δεν ήθελε; Ήθελε να μείνει με τους καλούς, δεν ήταν κακό άτομο. Πώς μπορούσε λοιπόν να χάνει τον εαυτό της τόσο απρόσμενα;
«Δεν μπορείς να το ελέγξεις.» άκουσε μία τραγουδιστή φωνή να της λέει. Κοίταξε ολόγυρα αλλά δεν υπήρχε τίποτα, έτσι συνέχισε να περπατάει μέχρι που είδε τη μητέρα του Φρέντερικ να στέκεται απέναντι της.
«Πώς σε λένε;» τη ρώτησε θυμούμενη πως δεν είχε ενδιαφερθεί πρωτύτερα να μάθει το όνομα της.
«Ορόρα… Είσαι πολύ γλυκό κορίτσι, πρέπει να προσέχεις.»
«Αλήθεια; Τί;» όμως η γυναίκα εξαφανίστηκε ξανά και η Νεφέλη δεν πήρε την απάντηση της.
«Τώρα μιλάς μόνη σου;» ο Νίκολα ξεπρόβαλε πίσω από έναν κορμό βελανιδιάς κοιτώντας την εξερευνητικά.
«Έτσι φαίνεται.» μουρμούρισε. «Τί κάνεις εσύ εδώ;»
«Είσαι θλιμμένη.» συμπέρανε προσπερνώντας την ερώτηση της.
«Μπορείς να γίνεις κάτι που δε θέλεις; Μπορεί ένας άλλος άνθρωπος να ζούσε πάντα μέσα σου… αλλά εσύ να τον νιώθει να προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια μόλις τώρα;»
«Ναι.» της απάντησε χωρίς περιστροφές.
«Και αν δε θέλω να γίνω αυτό το άτομο; Πώς μπορώ να το σταματήσω;»
«Δεν ξέρω αν μπορείς.»
«Επειδή εσύ διαλέγεις πάντα τον εύκολο δρόμο αυτό δε σημαίνει πως το κάνουν όλοι!» του φώναξε. «Διάλεξες να μείνεις δίπλα στον πατέρα σου γιατί θα ήταν πιο φυσικό, πιο εύκολο να μην πας κόντρα στη φύση των πραγμάτων. Αλλά το ότι γεννήθηκες για έναν σκοπό δε σημαίνει πως πρέπει να τον εκπληρώσεις, τα πράγματα αλλάζουν. Δεν υπερασπίζεσαι αυτά που πιστεύεις και μη μου πεις πως κάνω λάθος γιατί δε θα χρειαζόσουν αυτό το μεταγιόν αν είχες δίκιο!»
«Γιατί δε δοκιμάζεις να ακούσεις τις ίδιες σου τις συμβουλές;» της είπε με ένα αδύναμο χαμόγελο. «Το γεγονός ότι μεγάλωσες ανάμεσα στους ‘καλούς’ δεν σημαίνει ότι είσαι. Ίσως δεν είμαι ο μόνος που διαλέγει τον εύκολο δρόμο. Τρομακτικό δεν είναι; Να μην ξέρεις τι βρίσκεται στην άλλη πλευρά και όμως να τη νιώθεις να σε τραβάει;» τα λόγια του την πλήγωναν… γιατί είχε δίκιο σε κάτι. Ήταν ασφαλές να μη σκεφτεί ποτέ πως υπήρχε επιλογή, να θεωρήσει πως ήταν ένα καλό άτομο επειδή στο στενό της περιβάλλον υπήρχε μόνο αυτό το παράδειγμα. Αλλά είχε επίσης άδικο, γιατί δεν ήταν κάλεσμα. Ήταν επιλογή και εκείνη θα επέμενε στη δική της. Είχε δει και τις δύο όψεις του νομίσματος και ήξερε σε ποια πλευρά ήθελε να ανήκει. Θα υποστήριζε την επιλογή της. Ο πατέρας της της το είχε μάθει αυτό. Και τα διδάγματα του ήταν το μόνο που της είχε μείνει. Δε θα τον απογοήτευε. «Ξέρεις, φταίει η καρδιά.» κατένευσε πτοημένος μετά από λίγο. «Υπάρχει πολύ σκοτάδι σε εκείνον τον κόσμο και τώρα είσαι ένα μαζί του. Πρέπει να μάθεις να το ελέγχεις αν δε θες να σε ελέγξουν εκείνοι.»
«Τί εννοείς;» ρώτησε στη θύμηση της ξαφνικής εμφάνισης της Αντζέλικα σήμερα το πρωί.
«Δεν ξέρω… είναι μόνο ένας μύθος. Λέει πως είσαι η γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο τους και τον δικό μας. Αυτό σημαίνει πως μπορούν να σε χρησιμοποιήσουν… μπορούν να σε κάνουν να χαθείς μέσα στο ίδιο σου το μυαλό αν χάσεις τον έλεγχο.» η Νεφέλη έγνευσε καταφατικά, ήταν το μόνο που μπορούσε να κάνει.
Φοβόταν.
«Συγγνώμη που σου μίλησα έτσι, είναι επιλογή σου… το που στέκεσαι. Αν θες να είσαι δίπλα στον πατέρα σου, αυτό είναι επιλογή σου.» επέλεξε να αγνοήσει τα όσα της είχε μόλις πει.
«Όπως είναι και δική σου επιλογή να υπερασπιστείς αυτά που πιστεύεις.»
«Ξέρεις πως αυτό σημαίνει ότι… δε θα είμαι με εσένα, έτσι;»
«Ναι, τώρα το ξέρω.» της είπε αφήνοντας τη για πρώτη φορά να δει το πραγματικό του πρόσωπο. Τη θλίψη του, τον πόνο και την ελπίδα του που αργόσβηνε.
«Ξέρεις, δεν είναι και τόσο άσχημα από αυτήν την πλευρά. Μπορεί να είναι η κίνηση που πρέπει να κάνεις για να βρεις αυτό που ψάχνεις.»
«Δεν είσαι πολύ μικρή για να μιλάς έτσι;» την πείραξε. Η Νεφέλη στένεψε τα μάτια και τον κοίταξε ζοφερά.
«Τί έχετε πάθει όλοι με την ηλικία μου;»
«Δεν μας δίνεις και πολλά πιασίματα για να σε πειράξουμε, και μου αρέσει να σε πειράζω.»
«Δε μου είπες ακόμα… γιατί ήρθες;» του είπε αποφεύγοντας να δώσει σημασία στην απάντηση του.
«Ήρθα να σε δω, δεν έχω μάθει νέα σου εδώ και αρκετό καιρό και σήμερα άκουσα ότι συνέλαβες έναν από τους άντρες του πατέρα μου. Έγινες μέλος του αρχηγείου τώρα;»
«Όχι… όχι ακόμα, προσπαθώ όμως. Αλλά έχω ανταγωνισμό και είναι ήδη πολύ πιο μπροστά από εμένα.»
«Θα τα πας μια χαρά.» την καθησύχασε. «Πρέπει να φύγω, δεν πρέπει να με βρουν εδώ.»
«Σωστά, θα σου χαλάσει η φήμη του κακού παιδιού.» τον πείραξε.
«Ακριβώς.» της είπε και έσκυψε για να τη φιλήσει στο μάγουλο. «Θα έχω το νου μου για εσένα μικρή.» η Νεφέλη του χαμογέλασε ντροπαλά και έκανε μεταβολή για να φύγει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου